Ga naar de inhoud

Home
Thuiskomen
Persoonlijke sessie
Samen verdiepen
Over
- Boek
Contact

Home
Thuiskomen
Persoonlijke sessie
Samen verdiepen
Over
- Boek
Contact

Onderwijs On Stage

Gewoon alweer 1 maand getrouwd met deze fantastisc

Gewoon alweer 1 maand getrouwd met deze fantastische man!

Een rollercoaster is het met de bouw van ons nieuwe thuis, een gezin en dan ook nog eens tijd voor elkaar proberen te vinden, maar ik doe dat met niemand liever dan met jou❤️

Tijdens deze vakantie moet er zo nu en dan ook gew

Tijdens deze vakantie moet er zo nu en dan ook gewerkt worden.

Een mailtje.
Een kort telefoontje.
Even een half uurtje administratie.

Niets groots. De rest van de vakantie staat volledig in het teken van de kinderen.
En toch vroeg de oudste gisteren:

“Kunnen papa en jij niet gewoon een baan kiezen waarin jullie in de vakanties echt vrij zijn en niet áltijd hoeven te werken?”

Ik moest lachen.
En tegelijkertijd bleef die vraag hangen.

Want voor mij voelt een half uurtje werken tussendoor vaak heel onschuldig. Even iets afronden, zodat het daarna weer uit mijn hoofd is. Maar blijkbaar wordt dat door een kind heel anders ervaren.

Niet als: Amy werkt een half uurtje, Maar als: Amy en papa moeten zelfs op vakantie nog werken.

Au. Een beetje. 😅

Het zette me aan het denken over iets waar ik zelf steeds bewuster mee bezig ben:

Wanneer ben je eigenlijk écht vrij?

Is dat wanneer je agenda leeg is?
Wanneer je laptop dicht blijft?
Of wanneer je hoofd niet voortdurend bezig is met wat er nog moet?

Ik hou van ondernemen. Ik zou ook niet zomaar een ander leven willen. Maar ik wil wél dat deze meiden later terugdenken aan vakanties waarop ik er echt was. Niet alleen fysiek, maar ook met mijn aandacht.

Dus misschien had ze eigenlijk wel een punt.

Niet dat papa en Amy per se een andere baan moeten zoeken. 😉
Maar misschien mogen we wel steeds opnieuw leren om ons werk ook echt neer te leggen.

Want vrijheid zit niet alleen in hoeveel je werkt.
Maar ook in hoe goed je kunt stoppen. 🌿

Something happened today. 💍 Mr. & Mrs. Pontier

Something happened today. 💍
Mr. & Mrs. Pontier

Ik dacht dat ik eindelijk een dag voor mezelf had.

Ik dacht dat ik eindelijk een dag voor mezelf had. Tot ik de keuken in liep.

Pieter was naar kantoor.
De meisjes waren bij hun moeder.

Het huis was stil en ik keek er al dagen naar uit.

Niet om uit te rusten, maar om tijd te maken voor iets waar ik al maanden naartoe groei.
Tot ik de keuken in liep.

De vaatwasser zat nog vol, het aanrecht lag vol met vaat, er lag nog een stapel was, en eigenlijk kon er ook wel gestofzuigd worden.

En zonder dat iemand het tegen mij zei, dacht ik:
"Eerst het huis. Daarna mag ik aan mijn opleiding beginnen."

Ik bleef even staan, want ineens moest ik denken aan vroeger.
Als middelbare scholier deed ik precies hetzelfde. Voordat ik aan mijn huiswerk begon, moest mijn kamer gestofzuigd zijn. Mijn bureau opgeruimd. Alles moest kloppen. Pas dan kon ik me concentreren.

Toen vond ik dat heel normaal.
Nu besefte ik dat ik eigenlijk nog steeds hetzelfde doe.
Alleen is mijn kamer ingeruild voor een huis, en mijn huiswerk voor mijn eigen ontwikkeling.

Blijkbaar leefde er ergens in mij nog steeds de overtuiging dat ik eerst alles op orde moest hebben, voordat ik tijd aan mezelf mocht besteden.

Misschien herken je dat wel.
Dat je jezelf steeds achteraan zet.
Achter je werk.
Achter je gezin.
Achter het huishouden.
Achter alles wat vandaag eerst nog moet.
Alsof er een onzichtbare regel bestaat die zegt:
"Pas als alles geregeld is, mag jij aan de beurt zijn."

Ik ruimde de vaatwasser uit.
Maakte het aanrecht leeg.
En daarna...
Stopte ik.

Niet omdat het huis af was, maar omdat ik besefte dat mijn ontwikkeling óók een plek in mijn dag verdient.

Niet pas als alles klaar is. Juist terwijl het leven doorgaat.

Want het leven is nooit af.
Er is altijd nog een was.
Altijd iets dat aandacht vraagt.

Als ik blijf wachten tot alles gedaan is...
...kom ik zelf misschien nooit aan de beurt.

Misschien zit de grootste verandering daarom niet in een opgeruimd huis.
Maar in het moment waarop je besluit dat jouw ontwikkeling net zo belangrijk is als alle andere dingen waar je iedere dag voor zorgt.
🤍

Welke onzichtbare regel leef jij nog, zonder dat je je ooit hebt afgevraagd of die eigenlijk wel van jou is?

Ik geloof dat iedere vrouw het verdient om haar le

Ik geloof dat iedere vrouw het verdient om haar leven volledig te leven.⁠
⁠
Niet alleen als moeder, niet alleen als partner, niet alleen als ondernemer, Niet alleen als professional. Maar als mens.⁠
⁠
De afgelopen maanden ben ik mezelf een vraag gaan stellen die ik jarenlang eigenlijk nooit stelde.⁠
⁠
Wie ben ik, onder al die rollen?⁠
⁠
Want eerlijk?⁠
⁠
Ik ben directeur.⁠
Ik ben ondernemer.⁠
Ik ben auteur.⁠
Ik ben bonusmoeder.⁠
Ik ben partner.⁠
Ik ben dochter.⁠
Ik ben vriendin.⁠
⁠
En al die rollen vervul ik met liefde.⁠
⁠
Maar ergens onderweg merkte ik dat ik steeds vaker bezig was met wat er van mij verwacht werd, in plaats van met wat er werkelijk bij mij paste.⁠
⁠
Dat zag ik terug in mijn werk.⁠
⁠
In mijn relatie.⁠
⁠
In de keuzes die ik maakte.⁠
⁠
Zelfs in de overtuiging dat ik hard moest werken om succes te mogen hebben.⁠
Tot ik ontdekte dat vrijheid voor mij niet begint bij meer tijd of meer geld.⁠
Vrijheid begint op het moment dat je jezelf de vraag durft te stellen:⁠
"Past dit eigenlijk nog bij wie ik ben?"⁠
⁠
De afgelopen maanden heb ik keuzes gemaakt die spannend waren.⁠
Ik schreef me in voor een opleiding waar mijn hart al maanden naartoe trok.⁠
Ik leerde in mijn relatie mijn behoeften uitspreken, zonder mezelf kleiner te maken. Ik ontdekte dat leidinggeven niet betekent dat je overal aan hoeft te trekken.⁠
⁠
En misschien wel het belangrijkste...⁠
Ik ontdekte dat ik mezelf niet opnieuw hoef uit te vinden.⁠
⁠
Ik hoef alleen steeds dichter bij mezelf te komen.⁠
Ik geloof niet dat we gemaakt zijn om onszelf stukje bij beetje kwijt te raken in de rollen die we vervullen.⁠
⁠
Ik geloof juist dat we mogen ontdekken wie we zijn ónder al die rollen.⁠
Want daar begint vrijheid.⁠
⁠
Niet in meer doen.⁠
⁠
Niet in harder werken.⁠
⁠
Niet in voldoen aan verwachtingen.⁠
⁠
Maar in het durven luisteren naar jezelf.⁠
⁠
En misschien is dat wel de reis waar ik de komende jaren steeds meer over wil delen.⁠
⁠
Niet omdat ik alle antwoorden heb.⁠
⁠
Maar omdat ik geloof dat we elkaar kunnen inspireren door eerlijk te vertellen over onze eigen zoektocht.⁠
⁠
🌿 Ik ben benieuwd...⁠
⁠
In welke rol ben jij jezelf de afgelopen tijd misschien een beetje kwijtgeraakt?

Een succesvolle directeur kan zich net zo verloren

Een succesvolle directeur kan zich net zo verloren voelen als een vrouw zonder carrière.⁠
⁠
Dat besefte ik me deze week.⁠
⁠
We kijken vaak naar de buitenkant.⁠
⁠
Naar diploma's.⁠
Functies.⁠
Bedrijven.⁠
Inkomen.⁠
Status.⁠
⁠
En ergens geloven we dat wanneer we die dingen bereiken, we vanzelf gelukkig, zeker en vervuld zullen zijn.⁠
⁠
Maar zo werkt het niet.⁠
⁠
Want een succesvolle ondernemer kan twijfelen aan zichzelf.⁠
⁠
Een directeur kan zich eenzaam voelen.⁠
⁠
Een vrouw met een prachtig gezin kan zich afvragen wie ze zelf eigenlijk nog is.⁠
⁠
En een vrouw zonder carrière kan tegelijkertijd precies weten wie ze is en waar ze voor staat.⁠
⁠
De buitenkant vertelt niet altijd het echte verhaal.⁠
⁠
De afgelopen jaren heb ik veel gebouwd.⁠
⁠
Bedrijven.⁠
Projecten.⁠
Impact.⁠
⁠
En toch merk ik dat mijn grootste groei niet zit in wat ik heb opgebouwd.⁠
⁠
Maar in wat ik onderweg over mezelf heb ontdekt.⁠
⁠
Dat succes en vervulling niet hetzelfde zijn.⁠
⁠
Dat verantwoordelijkheid dragen iets anders is dan jezelf dragen.⁠
⁠
En dat er onder alle rollen die we vervullen een vrouw zit die gezien wil worden.⁠
⁠
Niet als directeur.⁠
Niet als moeder.⁠
Niet als partner.⁠
⁠
Maar gewoon als zichzelf.⁠
⁠
Misschien is dat wel de belangrijkste vraag die we onszelf mogen stellen:⁠
⁠
Wie ben ik wanneer alle rollen even wegvallen?⁠
⁠
Dus; wie ben jij wanneer al jouw rollen wegvallen?⁠
⁠
🌿⁠

Facebook Linkedin Instagram Envelope

amy pontier © 2021 | ALL RIGHTS RESERVED

design by elivado

Home
Thuiskomen
Persoonlijke sessie
Samen verdiepen
Over
- Boek
Contact